Ürək dayanana qədər, amma xoşbəxt son

[6963jade]

Həyatımda ilk dəfə idi ki, bir oyun mənə bu qədər real hisslər yaşadırdı.

Hər şey adi bir çərşənbə axşamı başladı. İşdən gəlmişdim, yorğun idim. Bütün günü müştərilərlə məktublaşmış, hesabatlar doldurmuşdum. Metrodan çıxanda yağış yenə başlamışdı. Bakıda bu payız yağışları məni həmişə bir az kədərləndirir. Evdə məni ancaq boş divarlar, bir də soyuducuda qalan dünənki plov gözləyirdi.

İşlədiyim şirkətdə ofisiant qız Sevda var. Həmişə deyirdi: “Rəşid, niyə gəlib işdən sonra evdə oturursan? Gəl bizimlə oyna”. Mən qumarbaz deyiləm, yəni elə bilirdim. Amma həmin axşam o qədər cansıxıcı idi ki, telefonu götürüb “mostbet oyunu” yazdım axtarışa.

Sevda dəfələrlə demişdi: “Ən yaxşı buraxılış budur, qaqaş. Mən onda həftədə iki dəfə oynayıram, həm də uduram”. Mən inanmırdım. Amma maraq da bir hiss idi.

Sayta girdim. Adi qeydiyyat, adi formallıqlar. Amma içəri girəndən sonra... Bilmirəm, sanki başqa dünyaya düşdüm. Rənglər, səslər, minimal dizayn – amma ən önəmlisi, o hiss ki, indi bir şey olacaq.

Balansıma 50 manat atdım. Çox deyildi, az da deyildi. Bir saatlıq işimin əvəzi idi. Özümə dedim: “Rəşid, ağıllı ol. 50 manat. Uduzanda çıx”. Asan dedim, çox asan.

Slotları açdım. Hansını seçim? “Gates of Olympus” çox təriflənirdi. Amma mən “The Dog House”da qərar verdim. Niyə? Çünki itlərə qarşı zəiflik var mənim. Uşaq vaxtı itim vardı, adı Şəngül. İndi o it ölüb, amma yadigar kimi ekranda itlər görəndə ürəyim isinir.

Fırlatmağa başladım. Birinci fırlatma – boş. İkinci – boş. Üçüncü – 5 manat. Kiçik, amma ürək dedi: “Bax, alınır”. Dördüncü – yenə boş. Altıncı – 3 manat. Mən artıq 30 manat itirmişdim. 20 qalmışdı.

Düşündüm dayanım. Amma bir şey məni saxlamırdı. Ekranın o yanıb-sönən işıqları, hər fırlatmada dəyişən emosiyalar – itirmək də bir həzz idi, bilirsən? Dəli kimi səslənirəm, yox?

Və o an gəldi. Fırlatdım. Ekranda üç qızıl sümük işarəsi düşdü. Bonus turu! Ürəyim döyünməyə başladı. Dərhal oyun dəyişdi. İtlər qaçışdı, hər birində pul yığılırdı. 10 manat, 15 manat, 40 manat, 80 manat... Mən ekrana baxdıqca inanmırdım. Balans 20-dən 140-a qalxdı.

Nəfəsim tutuldu. Ciddi deyirəm. Əlim ayağım buz kimi oldu. Düşündüm: “Dayan, Rəşid, artıq kifayətdir”. Amma o anda mostbet oyunu nə qədər asılılıq yarada biləcəyini anladım. “Bəlkə daha?” – dedi içimdəki səs. “Bəlkə indi daha böyük gələcək?”.

Yox. Düyməni basdım. Çıxdım.

140 manat. 90 manat təmiz qazanc. Yarısını banka köçürdüm. Qalanını bir kənara qoydum. O gecə yata bilmədim. Uzandım, tavana baxdım və düşündüm: bu pul mənə nə verdi? Sadəcə qazanc yox. Hiss etdim ki, bir oyun mənə intizamı öyrətdi. Dayanmağı bacarmaq, uduzanda əsəbləşməmək, qazananda da başını itirməmək.

Ertəsi gün işə gəldim. Sevda soruşdu: “Oynadın?”. Dedi ki, bəli. “Uduzdun?”. Gülümsədim. “Yox. Qazandım. 140 manat”. Sevda sevincdən çırpındı. “Neçə dəfə demişdim? Mənim sözümü dinlə, Rəşid!”.

Ancaq həmin gün naharda Sevdaya təklif etdim: “Gəl axşam işdən sonra bir çay içək, mən qonaq edirəm”. Qəbul etdi. Çay içdik, keçmişdən danışdıq, güldük. Onda anladım ki, bəzən insanların həyatına girə bilmək üçün bir fürsət lazımdır. Mənim üçün bu fürsət mostbet oyunu oldu, inanmaq çətin olsa da.

O gündən sonra özümdən söz verdim: ayda cəmi bir dəfə, maksimum 30 manat. Və hər uduşumun yarısını xeyriyyəyə vermək – ata-anama, yaxud ehtiyacı olan tanışlara. Qalanını da özümə xərcləyirəm. Bu sadə qayda həyatımı bir az daha nizamlı etdi.

Hə, bir şeyi deməyi unutmuşam. O qazandığım 140 manatın 30-u ilə anama bir dəsmal aldım. Uzun idi ki, istəyirdi, amma ala bilmirdim. Ona verdim. Anamın üzündəki təbəssüm... Düzü, o təbəssümü heç bir qazancla dəyişməzdim. Nə qədər udsam, nə qədər uduzsam...

Yəni oyun qumar deyil. Oyun əyləncədir. Aparatcı deyil, sən aparan olursansa. Təəssüf ki, çoxları bunu dərk etmir. Mən də əvvəl dərk etmirdim. Amma o axşam, o yağışlı axşam, o tək otaqda... İntizamı öyrəndim. Və qazandığım puldan çox, qazandığım təcrübə daha dəyərli idi.

İndi hərdən dostlar soruşur: “Rəşid, hələ də oynayırsan?”. Deyirəm: “Bəli, amma mostbet oyunu mənim üçün bir iş yoldaşıdır, sahibi yox”. Nə demək istədiyimi bilirsən? Qumar deyil, strategiyadır. Kiçik ağıl, böyük qələbə.

Bu hekayəni ona görə yazıram ki, hər kəs bilsin: qazanmaq mümkündür, amma qaydaları özün qoy. Yoxsa oyun səni oynayar. Mən bu günə qədər cəmi bir dəfə böyük uduş etmişəm. Həmin 140 manat. Və həmin pulla aldığım dəsmal hələ də anamın şkafındadır. Onun üçün bu, oğlunun sevgisidir. Mənim üçünsə – bir gecəlik cəsarət və bir ömürlük dərs.